امارات متحده عربی یکی از محبوب ترین مقاصد برای کارگران مهاجر در سراسر ملیت‌ها و پروفایل‌های کاری است. شهرهای دبی و ابوظبی در بین 5 شهر برتر، برای کار در سطح جهان قرار دارند. طبق آخرین آمار، امارات متحده عربی میزبان 8.45 میلیون مهاجر است که 88.5 درصد از جمعیت آن را تشکیل می‌دهند. از این میان، هند بزرگترین تامین کننده کارگر است و پس از آن پاکستان و بنگلادش قرار دارند. در این میان مهاجران ایالات متحده، اروپا و کشورهای آسیای جنوب شرقی نیز بسیار زیاد هستند.

هر ساله هزاران مهاجر برای کار در امارات درخواست می‌دهند. اگر شما هم از آن دسته هستید، با آشنایی با شرایط سفر، کار و زندگی که در این کشور وجود دارد شروع کنید. در اینجا مروری بر نکات کلیدی‌ای داریم که باید قبل از سفر به این مرکز تجاری خاورمیانه بدانید.

1. شرایط ویزا و گذرنامه: خارجی‌ها برای استخدام در امارات به پاسپورت، ویزا و مجوز کار نیاز دارند. تنظیم مجوز کار یا همان ویزای کار برای استخدام جدید بر عهده کارفرما است. کارمندان برای دریافت ویزای اقامت برای همسر، فرزندان و والدین خود باید معیارهای خاصی را رعایت کنند. ذکر این نکته ضروری است که معیارهای حمایت از ویزای اقامت برای زنان شاغل متفاوت است. قبل از شروع به کار، داوطلبان باید تمام جزئیات مربوط به گذرنامه و شرایط ویزا را از کارفرمای خود جویا شوند.
2. ساعات کار: انتظار می‌رود کارمندان در امارات حداکثر 48 ساعت در هفته کار کنند (8 ساعت در روز ضربدر 6 روز در هفته). کار معمولاً از ساعت 9 صبح شروع می‌شود و تا ساعت 6 بعد از ظهر به پایان می‌رسد، اما برخی از صنایع مانند خدمات ضروری ممکن است ساعات کاری جایگزین داشته باشند. ماده 66 قانون کار امارات متحده عربی بیان می‌کند که کارکنان نباید بیش از پنج ساعت بدون استراحت، غذا و نماز کار کنند.
3. تعطیلات: تعطیلات در دسترس برای مهاجران در امارات متحده عربی با استانداردهای بین المللی برابری می‌کند. این موارد در قراردادهای کار به درستی ذکر شده است و کارمند در زمان عقد قرارداد از آنها مطلع می‌شود. کارمندان پس از اتمام یک سال خدمت مشمول 30 روز مرخصی سالانه می‌باشند. طبق قوانین استخدام، متخصصان در طول دوره آزمایشی خود اجازه مرخصی استعلاجی ندارند.
4. حقوق و دستمزد: هر مهاجری که بیش از یک سال در امارات متحده عربی شاغل باشد، مستحق دریافت کمک هزینه پایان خدمت (ESG) است. فرمول محاسبه همان مجموع حقوق 21 روز در سال برای پنج سال اول خدمت و 30 روز حقوق در سال برای هر سال اضافه خدمت است.
5. الزامات مالیاتی: درآمدی که در امارات متحده عربی به دست می‌آید، هم برای افراد محلی و هم برای خارج از کشور معاف از مالیات است. با این حال، معاهدات مالیات مضاعف با 115 کشور وجود دارد که به دولت داخلی این امکان را می‌دهد که بر درآمد کسب شده در امارات مالیات وضع کند. برای افراد خارج از کشور مهم است که با یک حسابدار / مشاور مالیاتی مجاز مشورت کنند تا درک روشنی از بدهی مالیاتی خود داشته باشند.
6. هزینه زندگی: هزینه‌های زندگی در شهرهای مختلف امارات متفاوت است، اما به طور کلی دبی و ابوظبی هزینه زندگی بالایی دارند. تورم دلیل اصلی افزایش قیمت هاست املاک و مستغلات در سراسر امارات گران است – به ویژه در دبی و ابوظبی – و اجاره منزل، بخش عمده ای از هزینه‌های ماهانه را تشکیل می‌دهد.
7. حمل و نقل محلی: اکثر مردم امارات ماشین شخصی خود را دارند. تاکسی‌ها نیز محبوب هستند. برخی از شهرها مانند دبی و شارجه دارای خدمات اتوبوس هستند که جایگزین ارزان تری برای تاکسی می‌باشد. دبی همچنین دارای خدمات ریلی مترو است که بسیار مورد علاقه مردم است.
8. امکانات مراقبت‌های بهداشتی: امارات متحده عربی دارای یکی از بهترین امکانات مراقبت‌های بهداشتی در خاورمیانه است که با ایالات متحده، اروپا و ژاپن قابل مقایسه است. تعدادی بیمارستان دولتی و مراکز بهداشتی درمانی در سراسر کشور وجود دارد. همچنین چندین بیمارستان چندتخصصی با زیرساخت‌های پیشرفته برای افراد محلی و خارج از کشور وجود دارد.
9. قوانین محلی: اسلام دین غالب است و کنوانسیون‌های اجتماعی خواستار احترام به قوانین اسلامی هستند کهدرامارات وجود دارد. خوردن، آشامیدن و سیگار کشیدن در اماکن عمومی در ماه رمضان ممنوع است. در مواقع دیگر، سیگار کشیدن در مکان‌های تعیین شده مجاز است. بعضی جاها به زوج‌های مجرد اجازه زندگی مشترک داده نمی‌شود، در نتیجه حتما می‎‌بایست که ازدواج کرده باشند.
10. زبان: زبان عربی زبان رسمی است و بیشتر قراردادها – از اسناد استخدامی گرفته تا قراردادهای اجاره خانه – در این زبان تنظیم شده است. انگلیسی زبان رایج در اکثر مؤسسات چند ملیتی است. با توجه به درصد بالای هندی‌ها، هندی اخیراً به عنوان یکی از زبان‌های اصلی برای استفاده در دادگاه‌های ابوظبی اضافه شده است.